Blog

Die boodskap waarna ek só verlang het

Hoe sal ek ooit die opgewondenheid vergeet toe ek dié dag my geskenk oopmaak, en ek daarin ’n FAK sangbundel ontvang.  Ek weet dit moet vreemd klink dat ek só opgewonde was daaroor, maar ek het só lank gewens om self só ’n boek te besit.  Nie dat daar nie so ’n boek in ons huis was nie.  Ook nie omdat ek nie daaruit kon lees of kon sing nie.  Nee, maar juis as gevolg van hierdie sangbundel wat ’n prominente plek in my ouerhuis ingeneem het, wou ek so ’n boek van my eie gehad het.  As kind het ek gereeld op die rusbank gesit en daardeur geblaai.  Dan het ek spesifiek die liedere gesoek wat my ma gesing het, en ek het die woorde oor en oor gelees.  Dit was asof sy die woorde van die liedere gebruik het om haar eie storie te vertel:

Daar op ons plasie in die Boland, lieflik en skoon,
daar is die plek van my geboorte, het ek as kind gewoon.
Weereens sien ek in my gedagtes bome in blom,
saans hoor ek nog die diergeluide, skape wat kraal toe kom.

Of om vir my te sê hoe lief sy my het. 

Jy, jy is my klein hartedief.Jou, jou het ek so lief.

Om nie te praat van die talle wiegeliedjies waarmee sy my aan die slaap gesing het nie.

Al my geneul en geskimp om so ’n boek te hê het egter op dowe ore geval – of so het dit my gevoel.  Tot op daardie dag, toe ek al geruime tyd uit die skool en uit die huis was – en ek my eie sangbundel as geskenk ontvang het.

Ek het dadelik die boek oopgemaak, en voordat ek na die bekende liedere in die boek blaai, het ek voorin gekyk vir ’n persoonlike boodskap van my ma.  Tot my teleurstelling het sy niks daarin geskryf nie.  Ek het haar dadelik gevra om vir “iets” voorin te skryf, en het die boek daar op die tafel gelos.  Elke keer as hulle by my gekuier het, het ek weer gevra.  Ná ’n paar maande het sy my naam en die datum van die geskenk voorin geskryf, maar niks meer nie.  Geen mooi boodskappie nie.

Teleurgesteld het ek later ophou vra en het ek die boek in ’n rak weggebêre en dit nooit uitgehaal om daardeur te blaai of die liedere se woorde daaruit te lees nie.  Ek kon nie verstaan hoekom sy nie aan hierdie wens van my wou voldoen nie.  En eintlik het ek van die boek vergeet.

Vir vyftien jaar lank.

Intussen het baie dinge in my lewe verander.  Ek is getroud.  Ons seuntjie is gebore.  Ons het verhuis.  My ouers het baie ouer geword en baie verswak. 

En toe kom die eerste winterreëns, pas nadat ons in ons nuwe huis ingetrek het.  Ons het nog nie eens daarin geslaag om alles uit te pak nie.  In een vertrek het ’n klomp kartondose opgestapel gestaan.  Elke nou en dan het ons een of twee daarvan uitgepak.  Met hierdie reënbui word ons toe verras met ’n lekplek êrens in die dak.  En ’n klomp water kom deur die plafon van die vertrek waar ons onoopgemaakte kartondose staan.

Natuurlik was ons verplig om dadelik die inhoud uit te pak om te sien wat die skade was en wat ons kon red.  Een van die eerste goed wat ek uitgehaal het, was die FAK sangbundel.  Die buiteblad was deurnat en ek het deur die boek geblaai om te sien hoe die binnekant van die boek lyk.  Terwyl ek so blaai en blaai en blaai en nie eens regtig waargeneem het dat die onderkante van die bladsye almal nat was nie, kom ek op ’n los briefie af ... in my ma se eie handskrif.

“My liewe kind, pas dit mooi op en sing daaruit – sing lied 297 (“Liefste Tannie, ons bring rosies, rosies blink met môredou”), maar vervang “tannie” met jou naam.

Hierdie sangbundel is oorspronklik uitgegee in 1937, toe ek begin skoolgaan het!  ...  Mag jou toekoms geseënd wees.  Baie liefde.  Ma.“

Ek het ophou blaai.  Ek was verstom.  Versteen.  Ek het nie eens agtergekom dat my trane die boek nog natter maak as wat dit reeds was nie.

Vir vyftien jaar lank het ek gewens dat my ma ’n boodskap voor in die boek sal skryf.  Omdat ek só teleurgesteld was dat sy nie vir my ’n boodskap geskryf het waar ek dit verwag het nie het ek nooit verder deur die boek geblaai nie – en nooit hierdie kosbare boodskap raakgesien nie.  Vir vyftien jaar het my ma waarskynlik gewag dat ek haar opgewonde sou bel dat ek op haar kosbare nota afgekom het.  Omdat daar soveel tyd verloop het, en haar gesondheid intussen só verswak het, kon sy dit egter nie meer vir my sê nie.

Hierdie storie, wat my niggie onlangs, ná haar ma se dood, vir my vertel het, laat my só dink aan die kosbare boodskappe wat ons Vader vir ons in sy Woord geskryf het.  Hoe maklik kan dit nie ook gebeur nie dat ons só teleurgesteld is omdat ek nie die boodskap kry waar en hoe ek dit wil hoor nie, dat ek sommer net ophou om sy liefdesbrief aan my te lees?  Een ding weet ek wel, dat God nooit só oud of só swak of só vergeetagtig – of só moedeloos - sal word dat Hy my nie meer kan herinner om net aan te hou lees in sy Boek en elke dag sy boodskap te ontdek nie.  God wil só graag dat ons sy boodskap sal hoor dat Hy selfs ’n “lekplek” of skade sal gebruik, sodat ons tot stilstand kan kom en Hom hoor.  Maar ag, dis nie wat Hy wil hê nie.  Dis sy wens dat ons vandag sal tyd maak om sy boodskap en sy wil te hoor en te gehoorsaam.

Gebed:  Here, oor u Woord is ek so bly soos iemand wat ’n groot skat in die hande gekry het.  Amen.

  1. Naskrif. Lees gerus Psalm 119, wat in sy geheel oor Die Bybel handel. Die gebed hierbo sal jy in vers 162 raaklees.

 

Lewer kommentaar

 

Kommentaar