Blog

As die muur omval en die dam leegloop

Van die begin af het ek hom geken as iemand wat elke oomblik aangryp om van die Here se goedheid te getuig.  Met soveel dankbaarheid het hy altyd vertel hoe goed die Here vir hom is, en hoe baie seëninge hy van die Here ontvang.

’n Jaar of drie gelede het dit egter begin verander.  Oor ’n geruime tyd het hy genoem dit gaan nie alte goed met sy besigheid nie.  Aanvanklik was hy oortuig dat dit binnekort weer goed sal gaan.  Waarskynlik nog beter as vantevore.  Hy het gebid en het God gereeld aan spesifieke beloftes herinner.  Hy het geglo dat daar ’n wonder gaan gebeur en dat hy binnekort sou terugkyk en sal kan getuig hoe die Here voorsien het.  Maar dit het nie gebeur nie.  Inteendeel.  Daar het geen ander keuse oorgebly as om sy personeel te verminder nie.  Hy het stil geraak.  Die glans op sy gesig het plek gemaak vir ’n diep frons en baie vraagtekens.

En toe word sy dogter siek.  So siek dat sy lank in die hospitaal gelê het en die medici by hul kollegas om meerdere menings en raad aangeklop het.

Alles het net vir hom te veel geword.  Hy was teleurgesteld.  Kwaad.  Verontwaardig.  Dit het vir hom al hoe moeiliker geraak om sy Bybel te lees, want hy het in die steek gelaat, gevoel.  En as hy sy oë toegemaak het om te bid, het hy ’n spotstem van êrens af hoor roep:  “Waar is jou God nou?”

Hy kon hierdie vraag, wat aanhoudend en oral in sy ore ge-eggo het, nie stil kry nie.  Hy wou sy ore toedruk, maar dit het nie gehelp nie.  Hy wou weghardloop, maar hy kon nie.  En die heel ergste:  Hy het self óók hierdie vraag gevra.  Al die bewyse van God se teenwoordigheid, wat hy nog altyd gehad het, het soos mis voor die son verdwyn.

Hoe lank dit so aangehou het, weet hy nie.  Hy kon nie meer tred hou van tyd nie.

En toe gebeur die wonder.  Nié die wonder waarvoor hy so gesoek en so lank gewag het nie, maar ’n groter wonder.  Dit het nie eensklaps gebeur nie.  Ook nie op ’n dramatiese manier nie.  Maar iets het gebeur.  Al het hy nie geweet wat dit was nie.    Niks was anders nie, en tog was iets anders.  Hy het iets anders gesien.

Soos die dae verbygegaan het, het hy bewus geraak van ’n aanhaling wat oor en oor in sy kop herhaal.  Eers toe hy dáárvan bewus raak, het hy besef die Waar-is-God?-spotstem het intussen stilgeraak.  As hy hom maar kom kry, was daar ’n ander stem wat oor en oor gesê het:  “Vertrou altyd op Hom, stort jou hart voor Hom uit!”  Eers later het iemand hom gehelp om dit op te spoor as ’n Bybelvers – Psalm 62:9 - wat nogal onderstreep was in sy Bybel!

Dit was soos ’n groot dam water wat leeggeloop het.  Sy vrae en verwyte en teleurstelling en woede het alles uit hom uitgeloop.  Hy het dit alles uitgestort.  Hy het gedink hy was besig om God te verwyt en aan te kla, maar in werklikheid was God besig om hom toe te laat en aan te moedig om sy emosies te uiter, sodat dit kon uitloop ... en weg-loop ... totdat hy leeg was.  En toe hy leeg was en gedink het hy het niks meer nie het hy ontdek God is nog steeds daar.  En dat God nog steeds luister.  En hom al die tyd vasgehou het.

Dit gaan nog steeds nie goed met sy besigheid nie.  Sy dogter sukkel nog as gevolg van al die gevolge van die operasies en die medikasie.  Maar hy wéét waar is God:  by hom en by sy familie en by die mense wie se kontrakte hy moes beëindig. 

Die bewys van God se teenwoordigheid was toe nooit sy voorspoed en sy gelukkige gesin en gesonde kinders nie, maar wel die leë kruis en die leë graf.  Dáár is God.  Op hierdie God kan hy vertrou, al voel hy soms soos ’n muur wat wil omval en ’n klipmuur wat omgestoot word (Ps 62 4).

En as iemand nou vir hom vra wat sy boodskap is, sê hy:  “Net by God vind ek rus, want op Hom vertrou ek” (Ps 62:6).

 

Lewer kommentaar

 

Kommentaar