Blog

In die bresse getree

Tog vreemd hoe vinnig ’n borrel gebars kan word.  Hoe gou opgewondenheid in terneergedruktheid kan verander.  Die een oomblik was ek oorstelp van dankbaarheid dat alles so goed verloop het.  Daar was heelwat mense in die diens.  Ons het nie die uur-perk oorskry nie.  Die gemeentelede het hulleself oortref wat die sang betref.  Die elektronika het ons nie in die steek gelaat nie. 

Dít was van die emosies en gedagtes wat deur my gegaan het, terwyl die musiekklanke stadigaan weggesterf het aan die einde van ons pasafgelope paassangdiens.  Die boodskap van Jesus se opwekking het my inderdaad weer opgewonde gemaak.

En toe die naald wat ’n gat in die borrel wil kom steek:  “Daar was in hierdie hele diens nie een gebed nie”.

Vir ’n paar oomblikke het dit gevoel of my opgewondenheid by hierdie gat uitvloei en die plek daarvan gevul word met moedeloosheid, maar wonder bo wonder het dit nie gebeur nie.  Om die waarheid te sê, hoe langer ek daaroor gedink het, het die naald verander in ’n lig wat die aktiwiteite tydens die erediens van verskillende kante belig het.

Ons het immers Jesus se gebed in Johannes 17 gelees.  Het ons dit net gelees en gehoor, of het ons dit saam-gebid?

Toe verskuif die lig na een van die liedere wat ons gesing het:  “Maak ons vry om te lewe voor U”.  Kan dit wees dat ons dít dalk net gesing het, sonder om dit regtig tot God te bid?

Ons het in verwondering geluister hoe die besoekende sanggroep die “Ons Vader” gebed in Sloveens sing, terwyl die Afrikaanse woorde op die bord geskryf was?  Dit was tog nie net ’n mooi sangstuk wat baie mooi uitgevoer is en waarvoor ons hande geklap het nie ... 

Terwyl die lig ons aksies tydens die diens stelselmatig belig, sien ek ons weer - naby aan die einde van die diens - staande bid dat God ons land en ons Afrika kontinent sal seën, sy hand oor ons sal hou (juis in hierdie verkiesingsweek) en vrede sal gee.  Ek hoor weer hoe ons in hierdie gebed  tot God pleit dat die Heilige Gees opnuut sal neerdaal en ons, ons land en ons kontinent sal aanraak en ons sal lei tot eenheid en begrip.

Toe raak ek skaam en soek ’n skadukol om weg te kom uit die kollig.

Want hierdie helder opstandingslig het my kiertsregop laat skrik soos wanneer iemand my met ’n naald geprik het.  Kan dit dalk wees dat ons die waarde van ons gebede en ons aksies begin onderskat het?  Dat ons dalk woorde sê wat werklikhede skep, sonder dat ons dit besef?  Kan dit wees dat ons singend tot God bid “Seën ons, Here God, seën Afrika, ... Daal neer, o Heilige Gees, ... kom woon in ons, ... lei ons ...” – en dat God dit hóór, en vér-hóór, ... en ons dit nie verwag en daarom nie toeëien nie?  Of erger:  kan dit dalk wees dat ons dit sing, en nie besef dat ons tot God gebid het nie?  Kan dit dalk wees dat ons ín ons erediens die Naam van die Here ons God ydellik gebruik?

Of nee, dalk het ek hom net heeltemal verkeerd gehoor.  Dalk het hy gesê “Daar was in hierdie hele diens net een gebed” en dat hy daarmee bevestig het dat die erediens van die begin tot die einde net ’n gebed is (was).  Dat ’n groep gelowiges met w(W)oord en lied en musiek (en op verskillende maniere tydens verskillende eredienste) tot God genader het om as priesters (tussengangers / voorbidders) vir onsself en ons land in die bresse te tree (vgl Ps 106:23).

Toe wonder ek hoeveel van ons na ’n erediens die wêreld in-stap, of van ons knieë opstaan ná ’n gebed, en met verwagting gaan kyk wáár en hóé ons gebede in werklikhede verander.

Hou u hand, o Heer, oor Afrika,
Lei ons tot by eenheid en begrip.
hoor ons as ons U om vrede vra,
Seën ons in Afrika.

Daal neer, o Gees, Heilige Gees,
Kom woon in ons,
Lei ons, o Heilige Gees.

Gebed:  Here, ek bid dat ons almal een mag wees, net soos U, Vader, in Jesus is en Jesus in U, dat ons ook in U mag wees, sodat Suid-Afrika kan glo dat U vir Jesus gestuur het.  Amen.

 

Lewer kommentaar

 

Kommentaar